หน้าแรก ข่าว แหล่งงาน กระทู้ สมุดเยี่ยม
News home.


คอลัมน์ข่าว

ข่าวเลือกตั้ง [140]
ทั่วไป [444]
ศิลปวัฒนธรรม [21]
ชายแดนใต้ [122]
รัฐกิจ [10]
อาชญากรรม [102]
ข่าวการเมือง [220]
ท่องเที่ยว [94]
เศรษฐกิจ [85]
การศึกษา [74]
ข่าวแหล่งงาน [348]
สิ่งแวดล้อม [136]
กีฬา [8]
ประชาสังคม [26]
รายงานพิเศษ [65]
รายงานพิเศษ : หน้าหลัก.
คำถามถึงสุสานของพ่อ
โดย thaisouth team เมื่อ 3 ธ.ค. 2548 11:31 น. ( ip )
click to view full image : 11_7.jpg , 25,536 bytes , 227x153 pixel
“อาเยาะ ซูเดาะห์ มาตี ดีมานอ เกาะห์ กูโบร์” (ถ้าพ่อตาย แล้วหลุมฝังศพอยู่ที่ไหน)
     
      กว่า 2 ปีแล้วที่ “นูรีอา ดาแม” ในวัย 29 ปี ต้องรับหน้าที่เป็นหัวหน้าครอบครัวโดยปริยาย หลัง “อิบรอฮิม เซะ” ผู้เป็นสามี ซึ่งมีอาชีพรับจ้างกรีดยาง และครูสอนโรงเรียนตาดีกา ใน อ.ยี่งอ จ.นราธิวาส ถูกกลุ่มชายชุดดำจับตัวหายไปตั้งแต่วันที่ 26 ม.ค.2547 ภายหลังเหตุปล้นปืนกองพันพัฒนาที่ 4 อ.เจาะไอร้อง เพียง 3 สัปดาห์ ทิ้งให้เธอพร้อมลูกสาววัย 5 ขวบ “มูอาวียะ” ต้องเผชิญโลกเพียงลำพัง
     
      ย้อนไปเมื่อกลางดึกของคืนเกิดเหตุ ขณะที่อิบรอฮิบ และลูกเมียนอนหลับอยู่ภายในบ้านเช่าเรือนไม้หลังเก่าๆ มีเสียงตะโกนเรียกดังขึ้นที่หน้าบ้านก่อนที่จะมีกลุ่มชายใส่เสื้อวอร์มสีดำพังประตูเข้ามาใช้อาวุธปืนจี้บังคับคนในบ้าน ก่อนนำตัวอิบรอฮิมขึ้นรถกระบะออกไป
     
      “เขาขึ้นมาบนบ้านกว่า 5 คน เราก็ถูกเขาเอาปืนจ่อที่หัวเลยนะ ก็กอด “ก๊ะลง” (ชื่อเรียกลูกสาว)ไว้แน่น กลัวเขาทำร้าย” นูรีอาเล่าให้ฟังด้วยภาษาไทยปนมลายู ถึงเหตุการณ์คืนสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าสามีที่อยู่กินกันมาได้เพียง 3 ปี และก็เป็นครั้งสุดท้ายที่มูอาวียะได้เห็นหน้าพ่อ
     
      เธอเล่าว่า หลังเกิดเหตุได้ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็ทำได้แค่เพียงบันทึกรับคำร้องของเธอไว้ กระทั่งล่วงเลยมาถึงวันนี้เรื่องยังคงเงียบหาย “เราไม่เคยบอกเลยนะว่าเป็นเจ้าหน้าที่ทำ แต่ผ่านมาวันนี้ก็ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ เลย จนต้องถอดใจที่จะไปตามเรื่องแล้ว”
     
      “เราไม่มีเงินพอค่ารถที่จะไปโรงพัก ต้องเก็บเงินไว้เป็นค่ากินค่าอยู่ และค่าเทอมของลูก” นูรีอาเล่าด้วยน้ำเสียงเหน็ดเหนื่อยจนรู้สึกได้ถึงการหมดหวังและยอมจำนน
     
      วันนี้ นูรีอา ต้องรับหน้าที่เป็นหัวหน้าครอบครัวดูแลลูกสาวและแม่เฒ่าที่เธอไปรับมาอยู่ด้วยเพื่อคอยดูแลลูกสาวยามต้องออกไปทำงาน โดยเธอต้องออกไปรับจ้างกรีดยางแทบทุกวัน ซึ่งหากวันไหนฝนตกนั่นหมายถึงรายได้ที่หายไป และจำต้องไปหยิบยืมจากเพื่อนบ้านมาใช้จ่าย “เมื่อก่อนถึงจะลำบากอย่างไร มันก็มีกัน 2 คนช่วยกันทำงาน ก็พออยู่ได้อย่างมีความสุข เราวาดฝันกันว่าจะมีบ้านไว้อาศัยอยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ลูก วันนี้เรากัดฟันสร้างบ้านจนเข้ามาอาศัยอยู่ได้แล้ว”
     
      เธอว่า “เมื่อก่อนเราเช่าบ้านกันอยู่เดือนละ 200 กว่าบาท ก็ได้ที่ดินที่เม๊าะของอาแบ (อิบรอฮิบ) ยกให้เมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเราก็ช่วยกันหาเงินมาก่อสร้างบ้าน ถึงลำบากก็มีความสุข แต่ว่าตอนนี้ถึงจะย้ายจากบ้านเช่าเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้เกือบปีแล้ว แต่อาแบไม่อยู่มันก็ไม่มีความสุข” เธอเล่าถึงบ้านหลังน้อยที่ใช้เวลากว่า 4 ปี จึงจะสร้างเสร็จ ทั้งเป็นหนี้อีกกว่า 3 หมื่นบาท โดยไม่ต้องเอ่ยถึงเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่จะหาเข้ามาใช้ในบ้านหลังใหม่ เพราะแม้แต่ไฟฟ้า นูรีอาก็ยังต้องอาศัยลากสายมาจากเพื่อนบ้าน
     
      แต่สิ่งที่นูรีอาเป็นห่วงที่สุดในวันนี้ ก็คือ ลูกสาวคนเดียวของเธอ “มูอาวียะ” หรือ “ก๊ะลง” ชื่อที่หนูน้อยใช้เรียกตัวเองเป็นประจำ เธอว่าก๊ะลงเป็นเด็กที่มีความจำในเรื่องต่างๆ ได้ดี ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนที่พ่อของเธอถูกจับตัว ทุกวันนี้สายตาที่หนูน้อยมองมายังคนแปลกหน้าเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ
     
      “ปกติก๊ะลงจะเป็นเด็กช่างคุย และมักจะพูดถึงอาเยาะ (พ่อ) อยู่บ่อยๆ จะคอยบอกว่าที่ตรงนั้นตรงนี้ อาเยาะเคยทำอะไร เวลาเดินผ่านสวนยางเขาก็จะพูดว่าเคยตบยุงให้อาเยาะแถวๆ นี้นะ” ผู้เป็นแม่เล่าถึงความช่างจดจำและช่างคุยของลูกสาวให้ฟัง ซึ่งบางครั้งก็ทำให้นูรีอาน้ำตาไหลเมื่อเจอคำถามว่า “ทำไมคนอื่นตายยังมีกุโบร์ (หลุมฝังศพ) ถ้าอาเยาะตายแล้วทำไมไม่มีกุโบร์” โดยที่เธอก็ไม่สามารถตอบคำถามให้ลูกสาวได้
     
      เธอนิ่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเล่าให้เราฟังต่อว่า ก๊ะลงเป็นเด็กทานเก่ง ต้องคอยบอกว่า “ก๊ะลงกินเยอะไม่ได้นะ แม่ไม่มีเงิน” เขาก็จะตอบกลับมาว่า “ก็ไปขุดกระปุกของอาเยาะซิ” เราก็จะบอกลูกไปว่า “แม่ขุดมานานแล้ว แต่พ่อไม่อยู่ต้องประหยัด” เขาก็จะตอบกลับมาตามประสาเด็กว่า “ไม่กินจุไม่ได้ มันหิว”
     
      ทุกครั้งที่มูอาวียะจะหยิบจับอะไรไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือของใช้ก็จะคอยบอกว่า “ตัวนี้อาเยาะซื้อให้ก๊ะลง เข็มขัดนี้อาเยาะก็ซื้อให้” หนูน้อยจะจำสิ่งของได้ทุกชิ้นและจะเอ่ยถึงพ่อทุกครั้งที่หยิบมันมาใช้
     
      แม้ทุกวันนี้ มูอาวียะก็ยังถามถึงกุโบร์ของพ่อเธออยู่เสมอ ซึ่งหากมีใครมาที่บ้านแล้วถามเธอก็จะบอกว่า พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ถูกคนจับไปเท่านั้น
     
      “เราอึดอัดมา 2 ปีแล้ว เพราะทุกครั้งที่ก๊ะลงพูดถึงเวลาที่เคยร่วมกันพ่อแม่ลูก มันทรมานมากไม่สามารถระบายความในใจให้ใครรับรู้ถึงความรู้สึกที่มีอยู่ข้างในได้ เราอยู่กับน้ำตามาตลอด ได้แต่หวังพึ่งพระองค์อัลลอฮ์ องค์เดียวที่สามารถจะช่วยได้” นูรีอาระบายความในใจให้ฟัง
     
      “เราเคยฝันนะว่าได้เจออาแบอีกครั้ง ไม่เจอศพก็ขอให้เจอกระดูกก็ยังดี” นูรีอาเปรยให้ฟัง เมื่อถามถึงเหตุผลว่าทำไมถึงปักใจว่าอิบรอฮิมเสียชีวิตแล้ว หม้ายสาวตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ว่า “ก็คิดว่าถ้าแบยังมีชีวิตอยู่ เขาคงไม่ใจดำ เขาน่าจะติดต่อกลับมาบ้าง หรือถ้าใครคุมตัวอาแบไว้ เขาก็น่าจะเกิดความสงสารลูกเมียบ้างนะ ให้เราได้ติดต่อกันสักหน่อยก็ยังดี”
     
      แม้วันนี้ความหวังที่จะได้ใช้ชีวิตพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ในบ้านที่พวกเขาร่วมก่อสร้างกันมาคงเป็นเพียงฝัน เป็นการเฝ้ารออย่างไร้คำตอบว่า ฝันนั้นจะเป็นจริงหรือไม่ เวลาจะต้องล่วงผ่านไปนานแค่ไหน จึงจะทำให้ทั้งสองลืมความเศร้าเหงาในวันนี้ไปได้ คำถามถึงการหายไปของอิบรอฮิม เซะ ผู้เป็นพ่อ ยังรอให้หนูน้อย “มูอาวียะ” ค้นหาคำตอบเมื่อเธอโตขึ้น
     
“อาเยาะ ซูเดาะห์ มาตี ดีมานอ เกาะห์ กูโบร์ ” (ถ้าพ่อตาย แล้วหลุมฝังศพอยู่ที่ไหน)



-----------------------------------------------

      ปิยศักดิ์ อู่ทรัพย์
      นาซือเราะ เจะฮะ
      ศูนย์ข่าวอิศรา สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย

 แสดงความคิดเห็น

ขณะนี้เว็บไซท์ได้ทำการติดตั้ง ระบบป้องกันข้อความอันไม่พึงปรารถนา แบบอัตโนมัติ (Automatic Spam Messege Fillter) ซึ่งอาจจะส่งผลให้การบันทึกความคิดเห็น ในบางกรณีเกิดความผิดพลาดได้ ถ้าหากระบบปฏิเสธ การแสดงความคิดเห็นของท่าน ขอให้ท่านลองส่งใหม่อีกครั้ง ถ้าหากข้อความข้อท่าน ไม่ใช่ข้อความอันไม่พึงปรารถนา ก็จะสามารถส่งได้เป็นปกติ

กรณีที่ท่านไม่ได้เป็นสมาชิก กรณีที่ท่านเป็นสมาชิก
ชื่อผู้ตั้งหัวข้อ  ! username
อี-เมล์ password
ข้อความ :: !
Bold Italic Underline Left Center Right Ordered List Bulleted List Text Color Background Color Hyperlink Image : member only Horizontal Rule
งง ยิ้มยิงฟัน หน้าบึ้ง โกรธ ง่วง กรอกตา ยิ้ม แลบลิ้น ขยิบตา เยี่ยม มาดเท่ห์
ป้อนเลข 0 ในช่อง - > เพื่อเป็นการตรวจสอบและป้องกัน spam message
 Member username  password remember me  สมัครสมาชิก | ลืมรหัสผ่าน?  Go to top.
 Web Statistics : online 0 member(s) of 7 user(s). SoftGanz Group. My Sql Database Server. PHP. The Apache. Mozilla.
User count is 4564105 person(s) and 20719655 hit(s) since Jun,01 2004 , Total 449 member(s) , current hit time(s).